Peter Buwalda

Wat is Peter Buwalda toch een weergaloze verteller! Dat wisten we natuurlijk al na Bonita Avenue en Otmars zonen (deel 1 van de door hem aangekondigde trilogie), maar na zeven jaar wachten op De jaknikker (deel 2), was ik dat toch een beetje vergeten.

Buwaldas woordenschat is fenomenaal en de perspectiefwisselingen, flashbacks en flashforwards volgen elkaar in razend tempo op.

Het boek opent bij Shell oliemagnaat Johan Tromp en zijn Afro-Amerikaanse vrouw Barbara, literatuurhistorica. Johan wordt belaagd door Isabelle Orthel, een journaliste met wie hij in Lagos een turbulente relatie had en die voor Johan zwaar belastende opnames in haar bezit heeft. Barbara, ogenschijnlijk onwetend van dit alles, is vooral geïntrigeerd door de jonge, stoere vrouw.

En dan komt Ludwig Smit het verhaal binnenzeilen, de niet-erkende zoon van Tromp. Hij verwerft zich een plek in Tromps nabije entourage. Barbara ontfermt zich over hem en vraagt Ludwig een manuscript te lezen waar ze al een tijdje aan werkt. Ludwig schuift dit op de lange baan, deels doordat hij zich uit de naad moet werken voor zijn baas, maar ook doordat hij Isabelle Orthel opnieuw tegen het lijf loopt en dit keer als een blok voor haar valt. Hij reist naar Haarlem om een punt te zetten achter zijn relatie met Juliëtte. Noa, Juliëttes dochter, is troosteloos en hoewel haar verdriet Ludwig verscheurt, keert hij toch terug naar Siberië. Gaandeweg ontwikkelen zich drie verhaallijnen. In een van die verhaallijnen verschijnen ook Ulrike, Ludwigs moeder, en Tosca en Dolf Appelqvist weer ten tonele. De personages raken meer en meer verstrikt in een web van leugens en verraad en ook de auteur zelf lijkt de draad kwijt te raken. Buwalda geeft dan een compleet nieuwe draai aan het boek, zeer ingenieus, maar vaak ook verwarrend.

Sommige mensen denken dat Buwalda zich heeft vertild aan dit tweede deel en dat de trilogie nooit afgerond zal worden. Hoewel het lezen van De jaknikker keihard werken is, hoop ik van harte dat zij ongelijk hebben.

Door Els Rots